มหาวิทยาลัยพะเยา ลงพื้นที่ติดตามโครงการพัฒนาคลังความรู้ดิจิทัลดนตรีพื้นเมืองผู้สูงอายุแม่กาห้วยเคียน สืบสานภูมิปัญญาท้องถิ่นสู่คนรุ่นหลัง
วันศุกร์ที่ 6 พฤศจิกายน 2569 เวลา 09.30–10.30 น. มหาวิทยาลัยพะเยา โดยกองบริหารงานวิจัย นำโดย ศาสตราจารย์ ดร.เสมอ ถาน้อย รองอธิการบดีฝ่ายวิจัยและนวัตกรรม พร้อมด้วยคณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ ลงพื้นที่ตรวจเยี่ยมและติดตามความก้าวหน้าโครงการวิจัยเชิงพื้นที่ ณ ศูนย์การเรียนรู้ผู้สูงวัยวัดแม่กาห้วยเคียน ตำบลแม่กา อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา เพื่อติดตามการดำเนินงานโครงการ “การพัฒนาต้นแบบคลังองค์ความรู้ดิจิทัลเพื่อเสริมศักยภาพวงดนตรีพื้นเมืองผู้สูงอายุแม่กาห้วยเคียนอย่างยั่งยืน” ซึ่งมุ่งนำเทคโนโลยีดิจิทัลพร้อมใช้ (App Tech) มาจัดระบบและบันทึกเทคนิคการบรรเลงดนตรีพื้นบ้านล้านนา ป้องกันการสูญหายของภูมิปัญญาท้องถิ่น
ในการลงพื้นที่ครั้งนี้ ได้รับเกียรติจากคณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิร่วมตรวจเยี่ยมและให้ข้อเสนอแนะ ประกอบด้วย คุณเบญจมาศ ตีระมาศวนิช ผู้ทรงคุณวุฒิจากหน่วยบริหารและจัดการทุนด้านการพัฒนาระดับพื้นที่ (บพท.) ผู้ช่วยศาสตราจารย์จริยา สุขจันทรา จากมหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา ผู้ช่วยศาสตราจารย์ชนิดา ป้อมเสน จากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ธัชชา สามพิมพ์ จากมหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช ดร.วารัชต์ มัธยมบุรุษ รองผู้อำนวยการสถาบันนวัตกรรมและถ่ายทอดเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยพะเยา และนางสาวอัญชลี เทียมคีรี ผู้อำนวยการกองบริหารงานวิจัย มหาวิทยาลัยพะเยา โดยมี ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.วรรณภา ทองแดง จากคณะรัฐศาสตร์และสังคมศาสตร์ ในฐานะหัวหน้าโครงการ พร้อมทีมนักวิจัยสายวิชาการและสายสนับสนุน นำเสนอผลการดำเนินงาน ท่ามกลางการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากแกนนำชุมชน กลุ่มนวัตกรชุมชน และสมาชิกวงดนตรีพื้นเมืองผู้สูงอายุแม่กาห้วยเคียนกว่า 30 คน ที่ร่วมถ่ายทอดองค์ความรู้และสาธิตการบรรเลงบทเพลงพื้นบ้านล้านนา
โครงการดังกล่าวนับเป็นกลไกสำคัญในการขับเคลื่อนการพัฒนาอย่างยั่งยืนในระดับพื้นที่ โดยผสานเทคโนโลยีดิจิทัลเข้ากับการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรม เปิดโอกาสให้คนรุ่นหลังสามารถเข้าถึงและสืบค้นองค์ความรู้ดนตรีพื้นเมืองได้อย่างต่อเนื่อง ขณะเดียวกันยังเป็นการยกระดับคุณภาพชีวิตและสร้างสุขภาวะทางใจที่ดีให้แก่ผู้สูงอายุ ผ่านการมีส่วนร่วมทางสังคมและการเป็นผู้ถ่ายทอดภูมิปัญญาอันทรงคุณค่า ก่อให้เกิดความภาคภูมิใจในตนเอง และเป็นต้นแบบให้ท้องถิ่นนำไปต่อยอดเพื่อดูแลผู้สูงวัยควบคู่กับการสืบสานวัฒนธรรมชุมชนให้คงอยู่อย่างยั่งยืนสืบไป